داشتم کنار دریاچه ی ماهی ، انعکاس ِ صورتت را .../ از من رو بر گردانده بودی ... ماهی لغزید ... آرامش آب پر از هذیان شد ... من دهان ِ ماهی را تلخ کردم ... من لاجرعه سیرابت کردم ... من پیاده تمام راه را آمدم / کفشهام برای آقای ِ احمق !

سوم شخص ِ غایب اومد جلو و گفت : " یه آدم ِ احمق ! که ساز دهنی بلد باشه ! پیدا کن / بعد با هم تو خیابون راه برید ... ویولن بزنی تو ... بعد کلاهتو بگیری جلو آدما ... ازشون پول بگیری ..." !

من بهش نگفتم احمق اونیه که بی رویاست ! اونی که ساز دهنی می زنه به اندازه ی  " نوازنده ی آکاردئون ِ پیکاسو " رویا داره ! ... اونی که ویولن می زنه اصلا نمیخواد به شعور " پاگا نی نی  " توهین کنه ... فقط سرش درد می کنه / فقط میخوان یه چیزی شبیه زبان ِ ناطق ِ یه نوزاد ، یه عروسک ِ صامت باشن ! ... اونی که کلاه میگیره ... نه به ابتذال ... که میخواد به ریش من و تو بخنده !

اون آدم احمقه [ به تعبیر ِ تو ] هست ! اما هیچ وقت پول گیرش نیومد که باهاش یه کلاه بخره تا مردم پول بریزن توش وُ برای خودش یه ساز دهنی ِ مشکی بخره و برای من یه ویولن ِ بنفش  !