عمو عمو زنجیر باف ِ کودکی ها را فراموش کن که دروغی محض بود . که نه بابا آمد نه از آن نخودچی و کشمش هایش دهان گس و تلخ مزه مرا شیرین کرد !

مادر را که یادت هست ؟ ترسم از آن که سیب درخت جوانی اش را که خورده بود و قرار بود هیچ گاه پیر نشود را ، کرم آفت زده باشد ، تازگی ها خطوط در همی بر چهره و دست هاش میبینم . نکند می خواست دوباره ما را در باور های کودکانه مان خوش خیال باقی بگذارد ؟

آینه و شمعدان نیک اقبالی اش که ترک خورد دیگر چهره ی خودش را ندید ، تازگی ها به زلالیت و پاکی آینه قسم اش دادم و با آینه آشتی اش دادم که بی دروغ نشان می دهد هر آنچه بر ما رفته . اما شب ها میبینمش که مدام رو به آینه با خودش کلام مغموم و محزون فرهاد را زمزمه میکند :

میبینم صورتمو تو آینه / با لبی خسته می پرسم از خودم / این غریبه کیه از من چی میخواد ...

 میدانم و می دانی که به ارتفاع تمام این سالها میتواند لب به شکوه برد و حکایت کند از آنچه بر او رفت در تمام ِ این سالها ! حکایت کند اما نه شنیدن حکایت از نی به تعبیر آن حضرت ! که من فقط از نی صدای گریه هایش را شنیدم !

 حالا سلام ! چه قدر دلم هوای نوشتن ات را کرده بود ، رویاهات عدل و میزان می آیند وسط مردمک چشمانم و تار و پود این دل رشته رشته را ریش تر می کنند ، رویاهات پر اند از ترانه و غزل و دلخوشی های شیرین آبنباتی ، همان کودکانه های پر تپش ات  که برای آغوشم بزرگند و من رشک می برم به تو که نگاهت از پشت آن دریچه ی کوچک ِ خوشبختی از جنس فیروزهای ناب و خالص اند و سبز آبی هایی که وسعت شب لاجوردی را هم رنگ می کنند. من اما پرم از حسرت های و هراس های بنفش  و پر تنش با نگاهی سرشاز از خواهش که مدام خانه خراب ام میکنند . رویاهای من در تاریکی آماج می روند که بادا باد ِ هر اتفاقی سرشان به جایی یا آستین کت کسی گیر کنند !  و عقوبت شان را می دانم که باید مثل آن روزها باشم که با گوشه ی روسری ام اشک هایم را ستردم و هیچ کس هم نفهمید .

شاتر دوربین ات مگر چند بار بلد است نگاه پر از دلهره ی مرا و خیسی چشمان پر از گلایه ام را قاب کنند ؟ حالا بیا لبخند بزنیم و در عکس بخندیم . من و تو و کودک درونمان . بیا خراباتی تر از هر سیاه مستی به سلامتی شادی های نقلی مان لا جرعه سر بکشیم این قدح سکر آور را در این روزهای مانده به سعد و بوسه و باران و غزل که هی برویم سر در حافظیه جولان بدهیم که ما شاعریم ! میدانی برای حافظ شهرمان هر چه قدر شعر بگوییم میخندد ! و من میتوانم میان قهقه ی خنده های پر از تغزلش ، دغدغه های رنگین تو را ذهنیت ببخشم ، تو هم هق هق بی امان و لحن بغض های پر لکنت ام را از تلخ وا گویه های شاملو دریاب !

این رشته ای که آویزان است به گمانم صف رویاهای کودکی  منند . میدانی چند تابستان ِ کودکی نکرده در تقویم ورق نخورده داریم ؟ حسابش دستت هست ؟ از کودکی های دست نخورده ام که فقط باور رنگین کمانش سهم چشم های نجیب ام بودند تنها دامنی پر چین به جا مانده که گاه گلهایش را گره می زنم تا هی دسته گل به آب ندهد که من کفاره ی گناهان کودکانه را بلد نیستم ادا کنم !

به انتهای این درد ِ دل نامه ی پر لکنت ام رسیدم . دیگر توان ادامه دادن حرکت انگشت های پوست بر استخوان رسیده ام روی این صفحه در من نیست که هی اشک شره کند و هی بغض زاده شود در گلو . این  گلایه ها مثنوی هفتاد من کتاب است و سر دراز دارد ...

میدانی زمستان می رود / رو سیاهی اش به زغال می ماند ! باید به خودش هم بگوییم !

دارم میروم به دیار پر خاطره / با نخلستان های سوخته / با هوای شرجی اش / تا آب تمام کارون را گریه کنم ، دلم برایت تنگ می شود . گناه اگر نباشد دوست دارم با لحن کودکانه ای زمزمه کنم " بوسِت دارم آقای داداش " تو هم آقا منش یک بوسه حرامم کنی !

قیامت قامت و قامت قیامت / قیامت کرده این قد و قامت
مو’ذن گر ببیند قامتت را / به " قد قامت " بماند تا قیامت

+ تقدیم به او که هم بغض ، در تمام این سالها با همدیگر درد را شناختیم !
+ کودکانه های مانی عباسی
+ عکس :مانی عباسی
+ خاکستری ها قابل کلیک اند .