" اگر میبینید کسی کار بزرگی نمی کند ، برای این است که یا لباسی ندارد که بهش تکلیف کند یا اساسا آدم کوچکی ست "

 در این مدت نه چندان طولانی که بیشتر وبلاگ ها ، سایت ها ، مجلات و ... درمورد " کافه پیانو " نوشتند ، ما همچنان در حال خواندن لاک پشتی وار این رمان بودیم ! می گویم لاک پشتی وار چون رمان آنچنان غرقت نمی کنه که جذبش بشوی و نفهمی زمان چه جوری گذشت ... اما به قول دوستان انگار داری خاطرات خصوصی مردی رو میخونی که دفترچه خاطراتش رسیده به تو ، واسه همین  دوست داری تا آخرش رو بخونی .

از بین مجلات و روزنامه هایی که خریدم نقد این کتاب رو زیاد دیدم، اما هیچ کدامشون رو نخوندم و گذاشتم خودم به انتهای رمان برسم بعد شروع کنم به خوندن نظرات و انتقادات .

امروز داشتم مصاحبه ی مجله ی نسیم - شماره سی و سوم ، مهر 87 - با " فرهاد جعفری " - نویسنده ی رمان – رو میخوندم که خیلی جامع تر و جالب تر از نوشته هایی بود که تا به حال تو هر سایت و مجله ی و ...دیگری خونده بودم .

نویسنده با اینکه خیلی از مسائل رو بی پروا و جسورانه مطرح کرده  که " نظام اخلاقی جامعه ی ما توصیف آن را نمی پسندد " ! ، اولین سوالی که تو ذهن آدم جرقه می زنه اینه که چه جوری کتاب توانسته مجوز بگیره ؟ که به گفته ی خود جعفری به خاطر زیرکی نویسنده بوده !

ما باور کردیم ، شما هم این حرف رو باور کنید !

اینکه اعتماد به نفس نویسنده اینقدر بالاست که در جواب مصاحبه گر که می پرسه : کتاب های بعدی تان هم همین قدر پر فروش می شود ؟ جواب میده که : " حتی بیشتر ... " خیلی برام جالب بود .

بقیه دوستان همه چیز رو نوشتن و لزومی به ذکر دوباره ش توسط من نیست . اگر خودتون این رمان رو بخونید همه چی دستگیرتون میشه .

یه نکته میمونه اینجا و اون اینکه صفحه ی آخر رمان نویسنده نوشته که چه چیز باعث شده دوازدهم دی ماه سال 85 شروع به نوشتن این رمان و صبح سحر 13 بهمن همان سال هم تمامش کند  !

از نظر من  آخر رمان به خوبی تمام نشد و من با همه ی ارادتی که به این نویسنده ی عزیز دارم وقتی به آخر رمان رسیدم که خود نویسنده هم گفته تو چه مدت زمان کمی نوشته این رمان رو  یاد این بیت شعر افتادم :

چون قافیه تنگ آید / شاعر به جفنگ آید !

اینا رو نوشتم تا آخر سر برسم به اینکه - اگر فرهاد جعفری اینو میخوند خیلی خوب بود - دلم میخواد حالا که فرهاد جعفری هم اینقدر دلش میخواد یه " کافه پیانو " ی واقعی داشته باشه یه سر بیاد شیراز ِ ما این " کافه پیانو" ی واقع در خیابون ستارخان رو بخره تا ما هم از فردا بیایم بست بشینیم تو کافه ش ، نه اینکه مثلا بشم "صفورا " و هر هفته پرفورمانس داشته باشم و عین دیوونه ها کز کنم کنج قفس و اینکه بخوام رقیب " پری سیما " بشم یا باعث ناراحتی " گل گیسو " ، نه ، به خاطر اینکه با درآمدش - که من و دوستام قراره مشتریاش بشیم -  بتونه " یکی دو دست کت و شلوار تازه بخره که تویش احساس هویت کنه " !

به گفته ی نویسنده قسمت دوم " کافه پیانو " هم رو به اتمام هست و باید منتظر موند که قسمت دوم هم تعداد مخاطبانش اینقدر زیاد خواهد بود و به چاپ دهم خواهد رسید یا نه ؟!

+ جمله ی طلایی رمان رو هم فراموش نکنیم : " خوب نیست آدم با عروسکش جوری رفتار کنه که انگار فقط یه عروسک است ، دل ندارد و نمی تواند نفرینش کند ، از قضا آه شان خیلی هم دامنگیره !

+ اینکه رمان " کافه پیانو " با رمان " بیوتن " - رضا امیر خانی - در صدر پر فروش ترین ها بودند و رقابت زیادی هم داشتند حتما خوندنی هستن . یه سرچ بکنید ضرری نداره !