کلکسیون صدف های خالی از حلزون
دنیای کودکی ام را ساختند
حالا شده ام حلزون
که دنیا از پیچیدگیِ لاکم فرا تر نمی رود
و همیشه خانه به دوش خود
به هر جا که میخواهم می خزم
هر بار که دستی برای نوازشم عریان شد
خجالت زده سر در لاک خویش فرو می بردم
حالا حلزون وار به این می اندیشم :
[ کاش تو هم حلزون بودی
آن وقت می توانستی به آرامی عاشق شوی
و به آرامی از من دور شوی
و من آرام آرام بدرقه ات کنم ]
روی همین پل چوبی
منتظرت خواهم ماند
آرام و بی صدا بیا
مبادا این پل از صدای به هم ساییده شدن لاک هایمان بیدار شود !

 +خبر ناگوار درگذشت خسرو شکیبایی به تلخی این روز هام بیشتر افزود.
+ سایت جایزه ی ادبی ایران به روز شد.

+کنسرت ارکستر ملی تو باغ عفیف آباد شب خاطره انگیزی بود بی حضورت !

+تو چه خوش رنگ و عزیزی مثل یک نت لب آرشه ویولن !

+منبع: وبلاگ پوچستان
+سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت / سرها در گریبان است ...!

 پیاده رو

عابران خسته را سوق می دهد

به چهار راهی که من

فقط دو راه اش را بلدم !

شب هم مثل من خسته از تردید پوسیده ،

همچنان

سر دو راهی مانده ام ...!

بگو انتهای کدام خیابان ایستاده ای ؟